Chausson APH47/48/49

 

Fabryka Chausson rozpoczynała od produkcji chłodnic, a później skonstruowała własne nadwozie samonośne i rozpoczęła wykonywanie autobusów. Napęd pochodził od innych poddostawców.

Nadwozie wykonane było z blachy stalowej spawanej elektrycznie. Karoseria posiadała podwójne ścianki. Montaż wykonywano w Paryżu na 2 liniach montażowych. Pojazd posiadał wybitnie niską masę własną, wynoszącą 5 ton. Oś przednia wykonana była z blachy stalowej. Napęd zapewniał 4-cylindrowy silnik Diesla Panhard & Levassor o mocy 80 KM. Umieszczony z przodu silnik napędzał tylną oś. Skrzynia biegów była 4-biegowa, produkcji Ronondin & Lesson. Kierownica posiadała pneumatyczne wspomaganie. Wał napędowy posiadał przeguby Spicer (trójramienne). Hamulce były pneumatyczne, bębnowe, produkcji Westinghouse. Resory były półeliptyczne. Autobus posiadał system kontroli ciśnienia w ogumieniu, sygnalizujący ubytek na pulpicie kierowcy. Można odnotować, że szybko zużywające się koła zębate 2 i 3 biegu oraz mostu tylnego reklamowano w fabryce.

Autobusy były nowoczesne jak na tamte czasy. Silnik umieszczono z przodu pojazdu, ale napęd był na tylną oś. Wersje APH47 i APH48 mogły zabrać na pokład 45 pasażerów na miejscach siedzących, które były podwójne z obydwu stron, oraz 30 pasażerów na miejscach stojących. Z racji zastosowania układu siedzeń 2+2, przejście wzdłuż pojazdu było dość wąskie. Wersja APH49 miała zmodyfikowany układ miejsc siedzących na 2+1, tym samym zmniejszono ilość osób podróżujących na siedząco do 30. Autobusy posiadały drzwi automatyczne, sterowane przez kierowcę. Zimą wilgoć w pneumatyce mogła utrudniać działanie drzwi i serwa kierownicy. Okna były opuszczane.

W maju 1949 roku do Warszawy prosto z Francji przyjechały nowe autobusy Chausson APH471. Przydzielone zostały do zajezdni Inflancka i otrzymały numery 211-250. Dzięki nowym pojazdom z ulic zniknęły ciężarówki, które do tej pory pełniły rolę pojazdów komunikacji miejskiej.

W 1948 roku dotarło kolejne 30 pojazdów serii APH48, otrzymały one numery 251-280. Rok później przyjechało jeszcze 56 sztuk serii APH49 i otrzymały numery 301-356. 1949 rok był ostatnim rokiem dostaw pojazdów z Europy Zachodniej ze względów politycznych. Jednak już w 1953 roku do Warszawy przyjechały kolejne Chaussony, jednak były to pojazdy używane z PKS. Dotarły do MZK w ilości 65 sztuk w ramach wymiany pomiędzy MZK i PKS. W zamian za to do PKS oddano 65 pojazdów marki Mavag. Otrzymały one numery 201-210 oraz 357-411. Cechą wyróżniającą od fabrycznie dostarczonych Chaussonów APH47-49 były zainstalowane drabinki na dach do przewożenia bagażu na odcinkach dalekobieżnych.

Wozy kierowano do obsługi wszystkich linii miejskich. Warto dodać, że wsiadanie do pojazdów odbywało się tyłem, gdzie było stanowisko konduktora, a wysiadanie przodem.

Niestety Chaussony miały też wady. W okresie zimowym koła ślizgały się podczas ruszania, a podczas hamowania były mocne szarpnięcia. Bardzo często brakowało do nich części zamiennych, przez co były odstawione na długi okres, do czasu przybycia zamówionych części z Francji.

W czasopismie Motoryzacja z 1949 r. stwierdzono, że wozy są bardziej przystosowane do komunikacji międzymiastowej, niż do miejskiej. Nominalna pojemność autobusów była często znacznie przekraczana.

Pierwsze kasacje rozpoczęły się już w 1954 roku. Na potrzeby Zjazdu Młodzieży w 1955 roku, 20 pojazdów przebudowano na mobilne toalety. Usunięto z nich silniki oraz siedzenia dla pasażerów. W zamian zamontowano dwie kabiny toalet, które znajdowały się z tyłu pojazdu. W pozostałej części zamontowano długą umywalkę z bieżącą wodą. 

W 1956 roku jeden pojazd przebudowano na mobilną bibliotekę. Codziennie kursował w różne rejony Warszawy. Dwa kolejne pojazdy zostały skierowane do miejskich pralni i służyły do rozwozu odzieży. Część pojazdów przebudowywano na tzw. campery, które mogli odkupić na niewielką kwotę pracownicy ówczesnego MPA. Następnie mogły być one stawiane na działkach i służyć za domki.  W 1957 roku kolejne Chaussony przebudowano na polewaczki i skierowano do MPO. 

W 1960 roku zlikwidowano stanowiska konduktorskie w autobusach, dlatego kolejne Chaussony otrzymały nowe zadania. Przebudowano je na kasy biletowe lub dyspozytornie. W 1962 roku jeden pojazd kursował jako Ruchomy Punkt Handlowo Usługowy. Ostatni Chausson APH4x został skasowany pod koniec 1963 roku. 

W 2007 roku Klub Miłośników Komunikacji Miejskiej w Warszawie zakupił w Belgii autobus Chausson AH48, który był zbliżony do pojazdów dostarczanych w latach 1947-1949. W 2013 roku zakończono remont kapitalny pojazdu i został on zaprezentowany publiczności podczas Dni Transportu Publicznego. Szczegóły dotyczące tego pojazdu znajdują się na stronie KMKM. Autobus posiada silnik benzynowy.

1 - APH - autobus z silnikiem wysokoprężnym Panhard, 47 - rok produkcji

 Dane z czasopisma Motoryzacja: długość 8892 mm, szerokość 2490 mm, rozstaw osi 5130 mm, moc silnika 80 KM.

Dane techniczne
Długość 10470 mm
Szerokość 2500 mm
Wysokość 3025 mm
Rozstaw osi ?
Drzwi 2-0-2
Ilość miejsc siedzących 45 (APH47, 48)
30 (APH49)
Ilość miejsc ogółem 75
Silnik
Silnik Panhard 4H
Pojemność dm3 5,7
Moc 85 KM
Skrzynia biegów brak danych
Liczba przełożeń brak danych
ABS / ASR / EBS / ESP Nie / Nie / Nie / Nie

 

 

Linki zewnętrzne:

Chausson APH47/48/49 (Omni-Bus, archiwum)
Chausson AH48 - autobus zabytkowy (KMKM Warszawa)

 

 

 

Joomla Templates and Joomla Extensions by ZooTemplate.Com

Poprawiony (wtorek, 12 marca 2019 22:35)